می کنیم .فکر می کنیم با یک ادعای ساده می توانیم تبدیل شویم به آنچه شب ها خوابش را 

 می بینیم .ما عادت کرده ایم شبها خواب آشفته ببینیم ،خواب ببینیم همه چیزهایی که در این

 دنیا نداریم هر چقدر هم که احمقانه و بی اهمیت باشند کمبودند .بعد هم صبح با چشم های

پف کرده از خواب بپریم و همه خواب و خیال هایمان را با خود مان برداریم ببریم سرکار .

دمق پشت میز  کارمان بنشینیم و گیر بدهیم به بغل دستی مان که به نان نمکش راضی است

و مثل ما مدام احساس بد در دلش ندارد و به چیزهای بد فکر نمی کند . ما سایه هایی از خود

 واقعی مان هستیم که ادعا می کنیم فقط چیزهای با کلاس می پوشیم وجاهای با کلاس می

 رویم وخوراکی های با کلاس می خوریم و خیلی دست ودلبازیم وبه همه اطرافیانمان می رسیم

 و بیشتر از همه نگران سرایدار برجمان هستیم که لباس های دست دوم می پوشد و اصلا مثل ما

 به نظافت فکر نمیکندو زن و بچه اش بیچاره ها نیازمند نگاه مهربان ما هستند .ما سایه ای از خود

واقعی مان هستیم .و این سایه چقدر این روزها دلش برای خود واقعی اش که شب هاخواب راحت

می کند و به چشم های کنجکاو  آدم ها و موفقیت ها و شکست هایشان فکر نمی کند تنگ شده .